Piach w oczy

Powietrze w Dubaju nie należy do tych najbardziej zanieczyszczonych. Dubai Municipality regularnie monitoruje miasto i dba o to, aby tereny przemysłowe i fabryki stosowały się do wytycznych. Jednak istnieją tutaj dwa zjawiska, które zdecydowanie uprzykrzają życie – kurz oraz mgła.

Kurz (haze/dust) potrafi wisieć w powietrzu kilka dni – nie widać wtedy ani nieba ani miasta. Oczywiście wszystko to bierze się z piachu nawiewanego od pustyni. Takie warunki nie sprzyjają osobom z astmą albo wrażliwymi drogami oddechowymi – dużo osób zasłanie sobie usta i nos, aby uniknąć wdychania drobinek kurzu. Tutaj wiecznie wszystko jest nim pokryte – sprzątanie balkonu mija się z celem, bo na drugi dzień znowu jest tak, jak było przed sprzątaniem. Co ciekawe kurz przy wietrznej pogodzie dostaje się do mieszkań nawet przy zamkniętych oknach – tak, szczelność okien nie jest tu niestety priorytetem. Podczas burzy piaskowej świat nagle staje się żółtawo-pomarańczowy i wtedy obowiązkowo należy zasłonić usta i nos – piasek dostaje się dosłownie wszędzie.

Mgła natomiast przychodzi i odchodzi zdecydowanie szybciej. Tak samo jak burza piaskowa, tak i mgła potrafi nieźle sparaliżować miasto w okresie zimowym, kiedy temperatury zdecydowanie spadają. Zjawisko to występuję tylko i wyłącznie rano i czasami mgła jest tak gęsta, że paraliżuje ruch na drogach, bo nie widać samochodu przed nami. Pomimo tego, że stwarza ogromne korki i opóźnia loty to jest to piękne zjawisko – szczęście mają ci, którzy mieszkają na wyższych piętrach i mogą podziwiać miasto ponad mgłą.

Warto jeszcze wspomnieć o deszczu, ale takim ulewnym, która spada może raz do roku. UAE zupełnie nie jest przygotowane na jakiekolwiek ilości deszczu większe niż mżawka prze kilka minut, która ledwie skropi ulice. Gdy zacznie porządnie lać zalewane są ulice, domy, parkingi a nawet metro – istny kataklizm. Korki są niemiłosierne i policja co chwile ostrzega, aby jeździć ostrożnie. Zeszłej zimy był taki dzień kiedy lało non-stop od rana, miejsce w którym pracowałam (kampus uniwersytecki) był tak zalany, że nie dało się przejść nie brodząc w wodzie po kostki, koleżance z pracy zalało dom, a mi powrót do domu zajął 4 godziny, mimo to, że wyszłam z pracy o wiele wcześniej, gdyż niektórzy pracodawcy puszczali pracowników wcześniej do domu (tych, którym udało się jakoś dotrzeć do pracy).


Trochę piachu, deszczu, a w tym roku nawet i trochę śniegu, tak dla odmiany od słońca, które świeci niemal codziennie.

Smile, you are in Sharjah!

Sharjah – emirat, w którym mieszkałam przez prawie dwa lata i który jest zdecydowanie bliżej mojego serca niż Dubai. Leży on pomiędzy Dubajem a Ajman i cieszy się mianem stolicy korków. Arabska nazwa różni się od angielskiej i jest to ash-Shariqa. Sheikhiem dla tego emiratu jest Sultan bin Muhammad Al-Qasimi, którego portrety również cieszą oko w większości sklepów.

Sharjah zdecydowanie różni się od Dubaju i to pod wieloma względami. Jest bardziej restrykcyjna pod względem religijnym i prawnym. Więcej jest inspekcji w firmach, zdarzają się inspekcje mieszkań, czy aby nikt na pewno nie mieszka razem bez ślubu. Na próżno szukać tu barów serwujących alkohol – nawet przewożenie alkoholu przez ten emirat jest surowo zabronione. Nie znajdziemy tutaj żadnych zapierających dech w piersiach budowli – Sharjah zdecydowanie stawia bardziej na kulturę, dlatego tak dużo jest tutaj muzeów. Jest tu zdecydowanie „biedniej” niż w Dubaju – ceny wynajmu mieszkań są niższe, znacznie więcej jest miejsc, gdzie mieszkają ci biedniejsi.

Sharjah ma przepiękny corniche (Al Khan area), z plażą gdzie można podjechać samochodem aż pod sam brzeg zatoki. Mieszkając 10 minut samochodem właśnie od tego miejsca, często późnym wieczorem braliśmy ze sobą jedzenie i jechaliśmy tam tylko i wyłącznie żeby zjeść patrząc na czarną wodę, gwiazdy i nacieszyć uszy szumem fal i dać im odpocząć od zgiełku miasta.

Co warto zobaczyć?

Przyjeżdżając z Dubaju do Sharjah autobusem lądujemy na głównej stacji autobusowej zaraz przy Buhairah corniche.

Gold souk – dwa pasaże – w jednym są ubrania, a w drugim biżuteria. Na przeciwko jest piękny meczet King Faisal, na który również warto zwrócić uwagę.

Muzea – Sharjah Museum of Islamic Civilazation, Sharjah Heritage Museum, Al Mahatta Museum (co ciekawe nie byłam w żadnym z nich, bo człowiek mieszkający w danym mieście myśli, że jeszcze przyjdzie taki weekend kiedy się tam wybierze – aż w końcu się wyprowadza)

A ponadto Sharjah Aquarium, Al Montazah (park wodny) i wiele innych atrakcji.

Teraz mieszkając w Dubaju brakuje mi Sharjah, pomimo tego, że było tam zdecydowanie więcej śmieci na ulicach, miejsca parkingowego koło naszego bloku szukało się czasami zbyt długo, a korki nieustannie wykańczały, ale na otarcie łez była też mała budka obok opuszczonej stacji benzynowej z najlepszą parathą na świecie, restauracja serwująca najlepsze chicken biryani tuż pod nosem i meczet, z którego głośników wydobywał się najpiękniejszy azan (wezwanie na modlitwę).

Smile, you are in Sharjah!

Wiza do ZEA

System wizowy tego kraju jest mi znany aż za dobrze. Obecnie obywatele Polski mogą przekroczyć granice Emiratów otrzymując wizę „on arrival” na 90 dni. Niestety, gdy 90 dni minie, nie możemy dostać kolejnej wizy „on arrival” przez kolejne 90 dni. Czyli w okresie 180 dni, w Emiratach możemy przebywać tylko przez 90 dni.

Wcześniej tak nie było. Wiza „on arrival” była na miesiąc i aby ją przedłużyć wystarczyło przekroczyć granicę z Omanem, zawrócić i wjechać z powrotem do Emiratów, nazywało się to „visa run”. Nadal można tak zrobić, gdy np. dostajemy wizę pracowniczą i musimy wjechać do kraju już na niej, można zrobić wtedy visa run do Omanu i wszystko jest ok, ale wyłącznie gdy zmieniamy wizę „on arrival” na pracowniczą.

Należy pilnować dni, bo za przebywanie w Emiratach, gdy wiza wygasła naliczane są kary za każdy dzień i kwotę taką płaci się na kontroli paszportowej przed odlotem. Jeżeli zagapimy się i zostaniemy trochę dłużej niż było można, polecam przed odlotem udać się do biura imigracyjnego na przylotach terminalu 3 na lotnisku DXB (czynne 24h), i poprosić, aby podali dokładną kwotę naliczonej kary.

Ostatnio miałam sytuację, gdzie system w biurze imigracyjnym pokazywał karę za pozostawanie w kraju bez ważnej wizy przez 7 dni w wysokości ok. 1700 AED, po czym przechodząc przez kontrolę paszportową i mając już odliczoną kwotę w ręku, pan informuje mnie, że nie muszę płacić kary i mogę zostać jeszcze przez 7 dni. Moja sytuacja wtedy była na tyle skomplikowana, że każdy z urzędników mówił zupełnie co innego, a gdy w końcu manager potwierdził, że tak będzie kara, to ostatecznie okazało się, że jej nie ma. Bo mieli jakieś dwa systemy – stary pokazywał, że podlegam karze, nowy, że nie i do końca nie wiadomo było, któremu wierzyć.

I tutaj dobra rada ode mnie, osoby, która miała do czynienia chyba ze wszystkimi urzędami w tym kraju, zawsze trzeba pytać 4 razy czy na pewno tak jest i jak jest taka możliwość zweryfikować informacje przy innym okienku (w 50% przypadków, usłyszycie zupełnie co innego). I uzbroić się w cierpliwość – bo nawet jeśli pan/pani w tym momencie słucha uważnie twojego problemu, a przyjdzie Ahmed/Amal z przerwy, to niestety w tym momencie jesteśmy już na drugim planie i trzeba cierpliwie czekać aż habibi/habibti podzielą się między sobą wrażeniami.

Adresowe perypetie

W Emiratach, tak jak w większość krajów arabskich, adres podawany jest opisowo zazwyczaj z pominięciem ulicy, chyba że jest to jedna z głównych dróg. Nazwa budynku oraz charakterystyczne punkty tzw. landmarks w zupełności wystarczą. I tak więc możemy się spotkać z adresem „budynek restauracji Al Shami, pokój 504” albo „Emirates Financial Towers, biuro 907”. Nikt nawet nie pyta o nazwę ulicy, a oznaczane one są numerami np. ul. 23B. Zamiast typowej ulicy i numeru większość budynków ma swoje nazwy.

Dobra rada: biorąc taksówkę warto zaznaczyć sobie miejsce docelowe na mapie, może się zdarzyć, że to my będziemy musieli mówić kierowcy jak jechać. Podobnie z zamawianiem jedzenia, musimy zapamiętać koło czego nasz budynek się znajduje, bo o to będzie się pytał dostawca. Większe bloki mieszkalne mają swoje nazwy, więc zadanie jest ułatwione.

Google street view zostało uruchomione dopiero w 2014 r., ale znacząco ułatwia orientacje w terenie. Nie wyobrażam sobie przed pojechaniem w jakieś miejsce nie zerknąć co tam koło niego się znajduje – w razie gdy przyjdzie mi tłumaczyć taksówkarzowi jak tam dojechać.

Na początku taki system może być problematyczny, ale łatwo się do niego przyzwyczaić i dla mnie, osoby, która nie zna nazw ulic w mieście w którym spędziła całe swoje życie, sprawdza się on dużo lepiej i łatwiej mi zlokalizować adres na podstawie budynku niż nazwy ulicy, jak ma to miejsce w Polsce.

An apple a day

Służba zdrowia w Emiratach odbiega znacząco od tej polskiej. Jak już wspominałam, dla obywateli Emiratów jest ona całkowicie darmowa (nie płacą żadnych składek ani podatków). Dla reszty są dwie opcje – albo ma się ubezpieczenie albo nie. Obecnie wszystkie firmy mają obowiązek prawny zapewnienia ubezpieczenia dla każdego pracownika. Firmy wykupują różne ubezpieczenia, od najtańszych do nawet takich, które obejmują cały świat – wszystko zależy od budżetu/polityki firmy. Pracownik za takie ubezpieczenie nie płaci nic. Ja na szczęście nigdy nie musiałam korzystać ze swojego ubezpieczenia, ale mąż już tak. Miał dwie wizyty w szpitalu, w tym jedna u specjalisty łącznie z badaniem krwi i przepisaniem lekarstw i za całość zapłaciliśmy jedynie 30 AED czyli procent od ceny za konsultację z lekarzem, badania krwi (ok. 1500 AED) oraz przepisane lekarstwa (ok. 200 AED) były całkowicie za darmo.

A jak to wygląda, gdy nie ma się ubezpieczenia? Oczywiście z moim szczęściem, źle się poczułam dopiero będąc na wizie turystycznej bez ubezpieczenia. Wizyta u specjalisty kosztuje w granicach 250-300 AED, u internisty jest to od 150 do 200 AED - wszystko zależy od szpitala/kliniki. Cen badań specjalistycznych nie znam, ale wiem, że nie są to małe kwoty.

Szpitale oraz kliniki są tu na bardzo wysokim poziomie – zupełne przeciwieństwo Polski. Nowoczesne sprzęty, czyste poczekalnie, system rejestracji bez zarzutu. Nawet jak spóźnisz się pół godziny na wizytę przyjmą bez problemu.

Ciekawostka: antybiotyk można dostać bez recepty. Dwa razy dopadło mnie paskudne przeziębienie z zapaleniem gardła i wysoką gorączką. W obydwu przypadkach idąc do apteki i opisując dolegliwości dostałam m.in. antybiotyk i to sprzedawany na blistry – bez opakowań.

Kwestia bycia w ciąży nie będąc mężatką - sytuacja nielegalna. Przyjmując ciężarną kobietę szpitale życzą sobie okazania aktu małżeństwa, a gdy go nie ma zawiadamiają policję. Rada? Wyjechać z kraju jak najszybciej. Dzieci urodzone w Emiratach nie otrzymują emirackiego obywatelstwa (chyba że ojcem jest Emiratczyk).

Arabska kawa i daktyle

Pomijając wszystko „naj-” (większe, wyższe, droższe itd.) to co jeszcze wyróżnia ten kraj?

Gościnność. Emiratczycy są niezwykle gościnni i zawsze chętni by przywitać arabską kawą i daktylami. Widać to szczególnie w urzędach, salonach samochodowych i innych większych przedsiębiorstwach - w poczekalni zawsze stoją dzbanki właśnie z kawą arabską, a obok małe filiżaneczki. Niestety ja nie należę do fanów tego specyficznego napoju, ale zdecydowanie polecam spróbować.

Dbanie o swoich obywateli. Emiratczycy na pewno nie mogą czuć się zapomniani przez swój kraj, a wręcz odwrotnie. Ochrona społeczna zapewnia im masę przywilejów m.in. Emiratczyk dostaje od rządu 70 tys. AED za poślubienie Emiratki oraz dom (na który niestety trochę się czeka, bo lista oczekujących jest długa). Edukacja aż do ukończenia szkoły średniej jest darmowa podobnie jak opieka zdrowotna dla każdego obywatela. Przypominam, że w Emiratach nie ma podatków! Prawie 90% pracujących emiratczyków pracuje w instytucjach rządowych. Żyć nie umierać.

Strój. Narodowy strój męski składa się z kandoory (koszuli aż po kostki) oraz gotry (chusta na głowie) koloru białego z czarnym agalem (sznurem). Dla Pań jest to czarna abaya. Starsze kobiety można spotkać z charakterystyczną złotą maską na twarzy.

Taniec. Narodowym tańcem w UAE jest „ayala dance” czyli taniec z kijkiem. Zachęcam do kliknięcia w filmik poniżej, oprócz tańca możemy zobaczyć charakterystyczne przywitanie mężczyzn - styknęcie się nosami.

Jedzenie. Tutaj ciężko znaleźć coś charakterystycznego z uwagi na niezwykle rozległe wpływy kulinarne. Charakterystycznymi daniami dla tej kuchni jest mięso z wielbłąda, kabsa (ryż z kurczakiem i warzywami) oraz khabees (prażona mąka z cukrem i masłem).

W Emiratach znajdziemy dużo miejsc kulturowych tzw. heritage areas, gdzie można zobaczyć jak wyglądało życie zanim wszystko stało się „naj”. Jeszcze nie udało mi się do żadnego takiego miejsca dotrzeć, ale jest na pierwszym miejscu listy miejsc do odkrycia.

Tam, gdzie drogi poniosą

Pod tym względem jestem w stanie wypowiedzieć się wyłącznie z perspektywy pasażera i opierając się na opinii męża, który uwielbia jeździć samochodem.

Ogromnym atutem tego kraju są piękne i szerokie drogi, a zmorą korki. Nawet autostrady które mają 7 pasów w jedną stronę w godzinach szczytu stoją na dobre. Najbardziej newralgicznym punktem są wszelkie drogi na trasie Dubai-Sharjah. Większość ludzi mając rodzinę i pracując w Dubaju decyduje się mieszkać w Sharjah – ceny mieszkań są tu dużo niższe. Przekleństwem jest dojazd do i powrót z pracy – droga Dubai-Sharjah zajmuje 20 minut bez korków, jednak żeby dotrzeć rano z Sharjah do Dubaju potrzeba nam 1.5 a czasami aż 2 godziny. Sharjah jest pięknym emiratem, ale wybierając się tam na wycieczkę warto pamiętać, żeby zaplanować podróż tak, aby przypadkiem nie stracić 2 godzin w samochodzie.

Jedyny płatny odcinek drogi przebiega przez sam środek Dubaju i zaopatrzony jest w 7 bramek, które za każdym razem automatycznie pobierają opłatę 4 AED ze specjalnej nalepki Salik na przedniej szybie. Naklejkę można kupić na stacjach benzynowych za 100 AED – 50 AED zostanie na koncie, które później można w każdym momencie doładować on-line. Odpowiednie znaki ostrzegają nas przed wjazdem na płatny odcinek/ostatnim bezpłatnym zjazdem. Gdy przejedziemy przez bramki, a na naszym koncie nie będzie wystarczającej sumy, mamy 5 dni na doładowanie, w przeciwnym razie naliczana jest kara w wysokości 50 AED za każdy dzień.

Co do zachowania na drodze i samych kierowców – warunki są dosyć specyficzne. Na drogach jest bardzo duża liczba kierowców, którym trzeba zjeżdżać z drogi, bo spieszą się i przeskakują z pasa na pas przy prędkości 120km/h. Na lewym pasie prędzej czy później, ktoś będzie siedział na ogonie nawet jeśli i tak jedzie się z większą niż dozwoloną prędkością. Na większych drogach limit wynosi 120 km/h + 20 km/h, po przekroczeniu 140 km/h łapie radar, których jest tutaj pod dostatkiem. Kary za przekroczenie prędkości są różne, za przekroczenie limitu o 60 km/h kara wynosi 1000 AED i 12 czarnych punktów.

Znam osobę, która jest dobrym kierowcą w kraju, ale tutaj boi się prowadzić właśnie ze względu na specyficzne warunki. Trąbienie, wymachiwanie rękami, mruganie światłami (bardziej w gniewie niż w podzięce, jak to ma miejsce w Polsce), duże prędkości i niecierpliwi kierowcy nie zachęcają.

Pozostaje jeszcze kwestia pieszych. Trzeba być niezwykle czujnym, bo chociaż kary za przechodzenie w niedozwolonych miejscach są, to dużo osób tego nie przestrzega. Często ludzie nawet nie patrzą, tylko wchodzą na drogę, albo przebiegają przez 4 pasmową autostradę z założeniem, że i tak się zatrzymasz.

Mąż prowadząc samochód w Emiratach, Polsce i Indiach, stwierdził, że najlepszym połączeniem byłyby emirackie drogi i polscy kierowcy. Zgadzam się z tym 100%.